De barman veegde zijn toog voor de derde keer proper. Enkel Stef zat er nog, met een halfvol glas verschraald bier voor hem. Hij zat onderuitgezakt op de kruk, het glas in zijn vuist geklemd. Een koude wind gleed over zijn enkels en in zijn broek tot aan zijn knieën. Iets metalig schraapte over de vloer. Iemand schoof de kruk naast hem achteruit en zette een voorwerp tegen de toog, met daarnaast een koffertje.
‘We sluiten binnen vijf minuten.’ De barman wees met zijn duim naar de klok achter hem.
De man zette zich op de kruk, stond dan weer op om zijn broekspijpen glad te strijken. ‘Tijd genoeg.’
Stef ging langzaam rechtop zitten, of toch zo goed als. Zijn hoofd wiebelde heen en weer. Hij nam een grote slok van zijn bier.
De man wreef met zijn wijsvinger over de toog en hield hem daarna vlak voor zijn oog. Hij knikte even en legde dan zijn koffertje zachtjes op de toog. Hij knipte behendig de slotjes open, maar liet het koffertje nog dicht. Zijn adem rook naar snoepjes.
Stef slikte een paar keer. ‘Mag ik een glas water?’ Hij boog zich over de toog om de rest van zijn bier in de gootsteen te gieten.
De barman bleef staan, telkens maar hetzelfde plekje opwrijvend met zijn handdoek. Zijn blik ging van Stef naar de man en bleef heel even hangen bij het voorwerp naast de kruk.
‘Doe je koffer maar open.’ Stef sprak snel en scherp. Hij schrok er zelf van.
‘Je bent het niet vergeten.’ De man leek echt verwonderd. De klok achter de barman tikte trager dan anders.
‘Een glas water.’ Hij tikte met het lege bierglas op de toog zonder de barman aan te kijken. ‘Ja,’ zei hij daarna tegen de man.
‘Dat maakt de administratie er niet makkelijker op.’ Even klonk het alsof de man zijn neus optrok. Hij kruiste zijn armen en stak zijn handen onder zijn oksels.
‘Ik heb op deze dag gewacht om te stoppen.’ Hij haalde een zakje kruidenbonbons uit zijn broekzak, schudde er één uit. Hij bood de man er ook één aan. Die zette een stap achteruit. ‘Laat dat water maar.’ Hij stak de bonbon in zijn mond en zoog er hard op.
‘Je mag het koffertje sluiten,’ zei de man.
De barman spoelde het lege glas om en droogde het af. Toen hij zich omdraaide om het glas in het rek te zetten, sloeg de klok het sluitingsuur. De deur klapte dicht. In de houten vloer zat een verse kras van de toog tot aan de deur.
Log in om te reageren
Beste Frederik, Het blijft allemaal mooi in raadsels omhuld. Ik ga er vanuit dat de man die er een paar achterover heeft geslagen degene is die aan zijn eindje is gekomen. In dat koffertje had een brief kunnen zitten, van een reaper, die de dood op papier aankondigde. Dan is de kras verklaarbaar: ...
Iemand komt je halen, en dan besluit je te stoppen? Het kan natuurlijk, ik miste de pointe waarschijnlijk, en ook wat er met de koffer is, is me onduidelijk. Dat ligt aan mij natuurlijk, morgen nog eens lezen.
Tony, Dankjewel voor je reactie. Ik vind het altijd een moeilijk evenwicht tussen te veel en te weinig tonen in een verhaal. En meestal komt dat er bij mij op neer dat ik te weinig vertel. Ik heb de tekst nog wat aangepast, maar misschien is het nog niet voldoende. Spoiler: mijn bedoeling staat hie...
Ik heb het twee keer gelezen en begrijp het nog niet helemaal, denk ik. :-) Die man is de dood, maar wat er in het koffertje zit is me niet helemaal duidelijk. Voeg gerust nog iets meer toe, voor een keertje mag het ook! Nog iets kleins: 'Iemand schoof de kruk naast hem achteruit en zette een voorwe...
Veerle, Dankjewel voor je reactie en ook voor de uitdaging, leuk gevonden! Onderaan de reacties op mijn verhaal heb ik mijn uitleg geschreven. Ik schrijf meestal vrij cryptisch. Ik vind het een uitdaging om meer te vertellen zonder alles prijs te geven. Het is een leerproces :-)